|
|
 ZARFA VE MAZRUFA DAİR
Ey azizler,
Kıymetdar bir zâtın palaspâreler içinde kalması da, ciğeri beş para etmez bir namussuzun göz alıcı libaslara bürünmüş olması da bendenizi rahatsız eder. Ziyâde emek verilmiş gözel bir davetiyenin âdînin bayağısı pespâye bir zarf içine vaz'olunması karşısında rencîde olmayacak zevk-ı selîm var mıdır şu dünyada?
Demem o ki, ey azizler, zarf ile mazruf arasında, kalb ile kalıp beyninde, şekil ile muhteva miyânında muvâfakat ve mutâbakat bulunması, tenâsüb ve âheng aranması, zarâfetin tabiatında mündemiç bir mikyas, zarûrî bir mi'yar addolunmalıdır.
Gelin görün ki, ey azizler, bu mikyâsın pâyimâl edildiği, bu mi'yârın çiğnendiği sıkça müşâhede olunmakdadır.
Fikirlerine umûmiyetle ısıcak bakdığım Cüneyt Ülsever Bey'in yazılarında tesadüf eylediğim lisan ve ifâde zaafları, öteden beri beni üzüntülere gark etmektedir. 9 Haziran tarihinde Hürriyet'de neşrolunan, kısm-ı a'zamının bir sûretini arz etdiğim yazısında da, meselâ,
"dışsal ekonomiler yaratarak", yahud "kendi ve ailemizin maddi durumu" misillû bir nice hatâsı var idi. Lâkin, asıl mühim ve bendenize nazaran affolunmaz hatâsı, Ahmet Hamdi Tanpınar'ın o gözelim şiirini mahv u perîşân eylemesidir. Yazısının serlevhası eylediği ifâdeyi "borç aldığım sözler" deyü takdîm etmesi de isâbetsizdir. Cüneyt Bey, dolar borç alıp Türk lirasına çevirse idi dahî, bu kadar çok "kıymet kaybı" ortaya çıkmaz idi.
En iyisi, ey azîzler, Tanpınar'ın şiirini ben size tastamam ve dosdoğru nakledivereyim de Cüneyt Bey'in işlediği kazânın eb'âdını kendiniz keşfeyleyin:
NE
İÇİNDEYİM ZAMANIN
Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında.
Yekpâre, geniş bir ânın
Parçalanmaz akışında.
Bir garip rüya rengiyle
Uyuşmuş gibi her şekil.
Rüzgârdaki yaprak bile
Benim kadar hafif değil.
Başım, sükûtu öğüten
Uçsuz bucaksız değirmen.
İçim, murâdına ermiş
Abasız postsuz bir derviş.
Kökü bende bir sarmaşık
Olmuş dünya, sezmekteyim
Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim. |
|
